
Latið okkum tosa um Destoner: Tann neyðuga "trygdarverjan" í mjølmyllu
Í mjølmøl eru nakrar maskinur lívsneyðugar júst tí tú næstan ikki merkir tær-fyrr enn tær miseydnast. Avsteinarin er ein av teimum. Tað er ikki tann harðasta útgerðin, men hon stendur millum smidligan rakstur og álvarsligan niðursetta tíð.
Einfalt sagt er uppgávan hjá henni at taka burtur tey "tricky" óreinindini: steinar, glasbrot og metalstykki, sum eru umleið somu stødd sum hveitikjarnur, men tyngri. Vit kalla hesar "tvíburasteinar"-teir goyma seg í hveitistreyminum sum fylgjarar, sum ganga lið um lið, og vanligir skermar kunnu ikki skilja teir út.
Hví fara so langt fyri at fáast við hesar smáu steinarnar?
Okkara virki lærdi hesa læruna tann harða vegin fyri nøkrum árum síðani, tá ein lítil steinur kom ígjøgnum og kom inn í slípimylluna:
Trygdin er fremsta stúranin: Steinar kunnu neista, tá teir raka há-slípirullurnar. Í støvmikla umhvørvinum á mjølmylluni kundi ein neisti elva til eina stóra hending.
Útgerðarskaði er eitt álítandi tap: Vanlukkur kunnu elva til buldur í slípirullum. Bæði viðgerðarkostnaður og niðursetta tíð á framleiðslulinjuni umboða tap.
Matvørutrygdin er botnlinjan: At steinar verða malin til pulvur og blandaðir í mjøl, fer at ávirka mjølgóðskuna og matvørutrygdina.
Hvar er tað sett í framleiðslulinjuna?
Vit seta tað á tað mest kritiska punktið-endaliga kanningarstaðin, áðrenn hveiti kemur inn í klípimylluna. Streymurin sær soleiðis út:
Hveitiinntøka → For-reinsari (fjernar strá og rusk) → Magnetiskur skiljari (tekur upp metalskrot) → Destoner (kjarnustein-fjerningsstig) → Scourer → Herdabingja → Slípimylla
At seta tað her tryggjar, at bert reint hveiti kemur til kvørnirnar.
Hvussu virkar henda maskinan í roynd og veru?
Meginreglan er rættiliga snild. Maskinan hevur eitt hellað skermdekk, sum vibrerar, meðan luft verður blást uppeftir ígjøgnum hana niðanfrá. Hveiti og steinar lenda á dekkinum saman, og undir samanlagdu ávirkanini av vibratión og luftstreymi, lagt tey seg sjálvvirkandi: lættari hveitikjarnur flóta upp á toppið, meðan tyngri steinar søkka niður á botnin. Vibratiónsmynstrið á dekkinum er serligt-tað ger, at teir niðursettu steinarnir flyta seg uppeftir móti brekkuni og renna gjøgnum eitt serligt úttak, meðan hveitikjarnurnar renna niðureftir við brekkuni til næsta stig.
Okkara verksmiðja nýtir eina aspirerandi (súgvi-slag) steinfjerningsmaskinu. Hon er knýtt saman umvegis vindnetleiðing, sum merkir, at minni dust sleppur inn á verkstaðin, og ger hann meira umhvørvisvinarligan.
Fyri at halda tí koyrandi álítandi, hava nakrar fáar smálutir týdning:
Fóður skal vera javnt-ikki ov nógv ella ov lítið í senn-ella er lagskipanin ávirkað.
Luftstreymurin hevur brúk fyri nágreiniligari tillagingar, og her kemur førleikin inn.Ov lítil luft, og hveiti fær borið út við steinunum, og elvir til burturkast. Ov nógv luft, og steinar vilja ikki seta seg, so burturbeining er ófullfíggjað.
Skjálvtadekkið skal kannast javnan og viðgerast, um tað er slitið ella tett.
Lurta eftir ljóðinum dagliga: ein smidliga koyrandi maskina hevur eitt støðugt hum; óvanligur larmur kann geva boð um ein trupulleika.
At enda er avsteinarin meira enn bara ein maskina .
Fyri okkum er tað meira sum "trygdarverjan" og "dygdarporturvørðurin" hjá virkinum. Tað sum tað ger er ikki bara reingerð-tað leggur grundarlagið undir allari framleiðslugongdini:
Tað verjir útgerð, og hjálpir dýrum maskinum sum slípimyllum at halda longri.
Tað tryggjar trygdina, og sleppur undan stórum vanda fyri dustspreinging.
Tað tryggjar góðsku, gevur álit á mjølinum, sum fer úr plantuni.
Tað varðveitir effektivitetin, minkar um gott-hveititap og sleppur undan framleiðslusteðgi.
Hvørja ferð eg gangi framvið tí og hoyri støðuga klatrið av steinum detta í savningarposan, kenni eg meg trygga. Har hon stendur er týdningarmesta verjulinjan millum rávøru og lidna vøru.






